كودك انسانی است خالص و مستعد برای یاد‌گیری، كسی كه باید درمیان مردم با یك جسم و یك روح و با نیاز‌های جسمی‌ و روحی‌اش زندگی‌كند.سند «دنیای مناسب كودكان»   در سال 2002 در سازمان ملل تصویب شد،  تاكید این سند بر هماهنگی و مشاركت كشورها در سطوح مختلف بین‌المللی، منطقه‌ای، ملی و محلی بود امروزه شهرسازی بدون توجه به نیاز‌های زندگی‌اجتماعی صورت‌ می‌گیرد و به گفته‌ی برخی كارشناسان شهری در ایران نیز شهر برای شهرسازان ساخته‌می‌شود نه برای مردم.» وقتی فضایی برای كودكان نیست دچار عدم اعتماد‌به‌نفس و اضطراب می‌شوند و شهر آن‌ها را می‌ترساند. مشاركت حق بنیادی شهروندی‌است و موجب رشد قابلیت و مسئولیت‌های اجتماعی كودكان و نوجوانان درجامعه می‌شود.نمی‌توانیم از جوانان انتظار داشته‌باشیم تا بدون آمادگی قبلی ناگهان تبدیل به شهروندی متعهد و مسئول شوند. كودكان باید به تدریج و از زمان پیش‌دبستانی همراه با آموزش‌های محیطی و با مشاركت كودكان دیگر هم‌كاری،‌هم‌فكری، مشورت و شناخت لازم از محله و شهر و كشور خود را فراگیرند.مشاركت كودكان تكیه‌زدن بر جایگاه بزرگ‌سالان نیست، بلكه در كنار آنان مشكلات را دیدن واجازه‌ی ابراز عقیده كردن در مورد مسائل آنان است. مشاركت برای كوچكتر‌ها امید‌بخش و سبب اعتماد‌به نفس است